உன்னை முதலில் நேசி!

உன்னை முதலில் நேசி!
உன்னையறிந்தால், உன்னையறிந்தால் உலகத்தில் போராடலாம் என்றார்கள். உன் நேசிக்குமாப்போல பிறரை நேசி என்றார் இயேசு பிரான். முதலில் உன்னை நீ நேசி, பின்னர் உலகம் உன்னை நேசிக்கத்தொடங்கும் என்றார்கள் தத்துவஞானிகள். என்னை எப்படி நேசிப்பது என்பதில் குழப்பிப்போன ஒருவன், ஒரு ஞானியிடம், என்னை நான் எப்படி நேசிப்பது என்று கேட்டான்.அதற்கு அந்த ஞானி, நீ ஒருவன் மீது ஆத்திரப்பட்டால், அல்லது கடுங்சினம் கொண்டால், முதலில் பாதிக்கப்படுவது யார்? என்று கேட்டார். அதற்கு அவன் சட்டென்று நான் தான் முதலில் பாதிக்கப்படுவேன் என்றான். அதற்கு ஞானி  நீ மிகச்சரியாக சொன்னாய்!, முதலில் நீ கோபம், ஆத்திரம் இப்படிப்பட்ட நேர்மறையான பண்புகளில் இருந்து விலகிக்கொள்ள, அன்பு,மகிழ்ச்சி, நிறைவு இப்படியான நேரான எண்ணங்களினால் உன் மனதை நிரப்பு பின்னர் உன்னை நீயாகவே அன்பு செய்ய தொடங்கிவிடுவாய்! என்று ஞானி சொன்னார்.
                                            நம்மில் பலர் தன்னை நேசிப்பது எப்படி என்று தெரி யாமல் தவிக்கின்றனர். நம்மை நாம் நேசித்தால்தானே, நாம் படைக்க ப்படுவதற்கு மூலகாரனமான மெய்ப்பொருளை கண்டு கொள்ளமுடியும். என்னை நான் முதலில் அறிந்து கொள்ளாமல், விட்டுவிட்டு எப்படி பரம் பொருளான மெய்ப்பொருளை கண்டுணர்வது?    நம்மை நாம் அன்பு செய்ய தயங்குவதற்கு பல காரனம் நம்மை அறியாமல் நமக்குள்ளே இரு க்கின்றது.   நம்மை நாமே குறைவாக மதிப்பிடுவது, குறைவாக கனிப்பி ட்டு, தாழ்வு என்கின்ற மனநிலையை வளர்த்து விருட்ச‌மாக்கியுள்ளோம்.
எதற்கெடுத்தாலும், அதனை செய்யும் ஆற்றல் எனக்கு உண்டா? என்ற கேள்வி எழுப்புவதும், அதனை செய்ய நான் தகுதியானவனா? என்று சிந்திப்பதும் நமக்குள் இருக்கும் தன்னம்பிக்கையை சிதறடிக்கின்றது. தீர்வுகளையும், விளைகளையும் பற்றி எண்ணாமல், ஒரு காரியத்தை செய்வதால் வரும் பிரச்சனை பற்றியும், அதானல் வரும் சாவால்களுக்கு எப்படி முகம் கொடுப்பது என்று எண்ணைப்பார்க்காமல் இனம் புரியா அச்சத்தில் மூழ்கி செயல்படாமல் முடங்கிவிடுகின்றோம்.  சாதனையா ளர்களை பார்த்தால், அவர்கள் எல்லோருமே சராசரி மனிதர்களாக இரு ந்து சாதனை படைத்தவர்களே!       நான் கட்டையாக இருக்கின்றேனே என எண்ணுகின்றாயா? மாவீரன் நெப்போலியனைப்பார்! தேசியத்த லைவன் பிரபாகரனைப்பார்! அழகு குறைந்த, கவர்ச்சியற்றவனாக எண்ணுகின்றாயா? தனது அவலட்சனத்தையே மூலதனமாக கொண்ட எத்தனையோ சாதனையாளர்கள் இருக்கின்றார்கள். ஊணமுற்றவ்ன் என உணர்கின்றாயா? ஊணமுற்ற பலர் உலகத்தை திரும்ப பார்க்க வைத்த கதை ஏராளமுண்டு.  
                                                                உன்னையே நீ முதலில் நேசிப்பதற்கு மிக இலகுவான வழி, முதலில் உன்னை நீ அறிதல், நம்மை நாம், அறிவதற்கு தடைக்கல்லாக இருப்பது நான் என்ற அகங்கார உணர்வே! "எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்” அவர்களால் எழுதப்பெற்ற "நல்ல முன் பனிக்காலம்" என்ற அற்புதமான நாவலில் உள்ள கீழ்க்கண்ட இந்த கருத்துக்கள் என் சிந்தை கவர்ந்தவை. என்று திரு, ரவிச்சந்திரன் அவர்கள் பதிவு செய்ததை அப்படியே தருகின்றேன்.

,,,,,,,,தான், பிறர் என்ற பேதம் உச்சகட்டத்தில் தலைதூக்குகிறபோது, தான் மற்றவரைவிட எல்லாவிதத்திலும் உயர்வு என்று அகங்காரம் வருகிறபோது, அந்த அகங்காரம் அதிகமாகிறபோது, அந்த அகங்காரத்தால் தனிமைப்பட நேருகிறது. 
அப்படி தனிமைப்பட்டபோது தான் யார் என்கிற கேள்வி பெரிதாகிறது. தான் என்பது மனசா, உடம்பா என்று ஆராய முற்படுகிறது. தன் மனதை உற்று பார்க்கத் துவங்கி விடுகிறது.

எண்ணங்கள் இடைவிடாது தோன்றிக் கொண்டிருக்கிற நிலையை, இடத்தை உற்றுப் பார்க்கிறது. எண்ணங்களை உற்றுப் பார்க்க, எண்ணங்கள் தோன்றுவது நிதானப்படுகிறது.

மனம் செயல்படுவதை ஸ்லோமோஷன் படம் போல காண முடிகிறது. அப்போது ஒரு எண்ணத்திற்கும் இன்னொரு எண்ணத்திற்கும் இடைவெளி இருப்பதை கண்டு கொள்ள முடிகிறது.

ஒரு எண்ணம் தோன்றி அடுத்த எண்ணம் தோன்றுவதை நிறுத்திய பிறகு அந்த இடைவெளி பெரிதாகிறது. எண்ணம் எதுவுமில்லாத, அதே சமயம் இடைவெளியை தான் என்று உணருகிற நிலை வருகிறது.

எண்ணம் எதுவுமில்லை. ஆனால், அதே சமயம் தான் என்ற நிலைமை உண்டு.

ஒருமுறை தெரிந்துவிட்டால் இந்த சுற்றுப்புறம் எல்லாம் மறந்து இந்த தானில் அடிக்கடி மனம் லயிக்கும். தான் என்கிற எண்ணமில்லாத இடைவெளியிலேயே லயித்து கிடக்கும். அதையும் ஆராய்ந்து பார்க்கும்.

சூடு இல்லாத ஒளியும், வடிவமில்லாத சக்தியுமாய் எந்த உவமானமும் வைத்துச் சொல்ல முடியாததாய் எப்படி எல்லாம் விளக்கினாலும் மற்றவர்க்கு, பிறருக்கு புரியாத விஷயமாய் விளக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லாத வெறும் அனுபவமாய் அங்கே கிடக்கும். 

நான் யார் என்று நீ தெரிந்து கொள்ளும் நிலை வரும் போது, நீ நீயாக இல்லாமல் இருப்பாய்,, இருப்பதெல்லாம் பரம்பொருள் இறை! என்பதை உணர்வாய். நீ இறைவனுக்குள் உறைந்து, இல்லாமல் போய்விடுவாய்! இருப்பதெல்லாம் ஆனந்தம், ஆனந்தம், ஆனந்தம், பேரானந்தம்! இதையே நானும் உய்த்துணர துடிக்கின்றேன். அன்புடன் பேசாலைதாஸ்
தொடரும் என் சிந்தனை தொடர்கள்,,,,,,,,,

எண்ணங்களே அடிப்படைக்காரனம்!

எண்ணங்களே அடிப்படைக்காரனம்!

சென்ற பதிவில், என் சிந்தனை ச்சிதறல்களாக மனம் பற்றி, என் சிந்தனையை தெளித்திருந்தேன். அதிலே மனம் ஒரு குரங்கு என்று சித்தரித்திருந்தேன். மனமானது அங்கும் இங்குமாக, பாய்ந்து அலைந்து திரிவதினால், நமக்கு இன்பம் துன்பங்களை மனம் அடிக்கடி நமக்கு தருகின்றது. இன்பத்துக்கும் துன்பத்துக்கும் காரனம் மனமே, அதை உண்டாக்கு வதும், அதனை தக்க வைத்துக்கொ ள்வதும் இந்த மனமே! இன்ப துன பங்களுக்கு காரனம், புறச்சூழல் அல்ல, உள்மனதின் பிரதிபலிப்புகளே அவை. இன்பம்,துன்பமோ, கடவுளாலோ, சாத்தானாலோ வருவது கிடையாது, அவை எல்லாமே எமது எண்ணங்களினால், மனதில் ஊற்றப்படுகின்றது. எந்தப்பொருள், அல்லது காட்சி ஊடாக, எண்ணங்கள் உருவாகி மனதுக்கு வருகின்றதோ, அதை ஒட்டி இன்பமும் துன்பமும் அமைகின்றது. உதாரணம்   கவர்ச்சியான ஒரு பெண்ணின் கண்கள், மார்புகள் மீது எமது எண்ணம் படிகின்றபோது, நமக்கு காம இன்பம் மனதில் பதிகின்றது.  அதேபோல, ஒரு அவலச்சாவை எமது கண்கள் கண்டு, அதன் மீதான எண்ணங்கள் சோகத்தை மனதில் பதிக்கின்றது.
நமது மனதில் வேரூன்றும் எண்ணங்கள், எமது பழக்கவழக்கத்தை மாற்றியமைக்கின்றது. இந்த பழக்கம், நடவடிக்கை மூலமாக இன்பதுன்பங்களை அறுவடை செய்கின்றோம். நமது வாழ்வின் கெட்ட சூழ்னிலைகளை மாற்றமுற்பட்டால், அதற்கான பழக்க வழக்கங்களை மாற்றவேண்டும், அப்படி மாற்றும் போது, நமது எண்ணங்களையும் மாற்றவேண்டும். ஏனெனில் நாம் என்ன எண்ணுகின்றோமோ! அதுவாகவே நாமும் மாறிவிடுகின்றோம்.  பணப்பேராசை எண்ணம் கொண்ட ஒருவனை பாருங்கள்! அவன் எப்படியாவது பணம் தேட வேண்டும் என்றே எண்ணுகின்றான். எவன் எக்கேடு கெட்டால் என்ன? எனக்கு பணம் வேண்டும் என்பதிலேயே குறியாகிவிடுகின்றான்.

                                                                         மக்கள்  தங்கள்  எண்ணங்களின்  நிலைக்கு  ஏற்ப  கீழ்  நிலையிலோ  மேல்  நிலையிலோ  வாழ்கிறா ர்கள். இருள்  நிறைந்து குறுகிய தாய் அல்லது  ஒளி மிகுந்து  பரந்து  விரிந்ததாய்க்  அந்த நிலை காண ப்படுகிறது. காணும் அனைத்திலும் மனிதன்  தன்   எண்ணத்தின்  சாய லையே  காண்பான். சந்தேகமும் ,  பேராசையும் , பொறாமையும்  நிறைந்த     ஒரு  மனிதனை  எடுத்துக்  கொள்ளுங்கள். அவனிடம் தென்படும்  உலகம்  எந்தச்  சிறப்பும்  இன்றி சூதுவாது  நிறைந்து  காணப்படும்.  தன்னிடம்  எந்தச்  சிறப்பும்  நற்குணமும் இல்லாததால்  உலகிலும்  மற்றவரிடத்திலும்  எந்த சிறப்பையும் நற்குணத்தையும்  அவனால்  காண இயலாது.  தன்னுடைய கடவுளைக் கூட  அவனிடம்  இலஞ்சம்  பெற்று   அவனுக்குக்  காரியங்களை  சாதித்துக்  கொடுப்பவராக  எண்ணுகிறான்.எந்த உள்ளத்  தூய்மையையும்  கடவுளை     நாடுவதற்குத்   தேவையானதாக  அவன்  எண்ணவில்லை.  தன்னைப்  போலவே  மற்றவர்களும்  கேடுகெட்டவர்களாக அவன் பார்வை முடிவுகட்டுகிறது.மிகத்  தூய  தன்னலமற்ற  வார்த்தைகளிலும் செயல்களிலும்    களங்கத்தைக்  கற்பிக்கிறான்.

 

சந்தேகக் குணமில்லாத   பரந்த   மனமும்      தாராள             குணமும்  உடைய  மனிதனை  இப்பொழுது  கருதுங்கள். அவனது  உலகம்  எவ்வளவு ஆனந்தமாக  மகிழ்ச்சியாகக்  காட்சி அளிக்கிறது . அனைத்து  உயிர்களிலும்  மனிதர்களிலும்  ஒரு  தெய்வீகத்தைக்  காண்கிறான். அனைவரையும்  உண்மையாக  ஏற்கிறான். அவர்களும்  அவனிடத்து  உண்மையாகவே  நடந்து கொள்கிறார்கள். மிகக்  கொடியவர்களும் அவன்  முன்னிலையில்  தங்கள்  இயல்பை  மறந்து  ஒரு கணம்  அவனைப்  போலவே  மாறி விடுகிறார்கள். திடீர்  என்று  தங்களுக்குள்  நிகழ்ந்த  இந்த  மாற்றத்தை  எண்ணி வியந்து  தாங்களும்  மகிழ்ச்சியான  வாழ்வு  வாழ  வாய்ப்பு  இருப்பதை  எண்ணி  மகிழ்கிறார்கள்
                                      ஒவ்வொரு  மனிதனும்  தன்னுடைய  எண்ணங்களுக்கு  ஏற்ப   உயர்வானவனாகவோ  தாழ்ந்தவனாகவோ  சான்றோனாகவோ  தரங்கெட்டவனாகவோ  இருக்கிறான். அவனது  நிலைக்கு  அவனது  எண்ணங்களே  இம்மியளவும் குறையாமல்  காரணங்களாக  உள்ளன. தன்னுடைய  எண்ணங்களால்  கட்டப்பட்டுள்ள  எல்லைச்  சுவருக்கு  உள்ளே  மட்டும் தான் அவனால்  உலாவ  முடியும்.  அதுதான்  அவனது  உலகம். அந்த  உலகத்திற்குரிய  பழக்கங்களை பழகிக்  கொள்கிறான்.அவன்  கொண்ட  எண்ணங்கள்  செயல்வடிவம் பெற  அவனது உலகம்  அவனுக்கு  எல்லா  வழிகளிலும்  ஒத்திசைவு  செய்கின்றது.  ஒருவனை  எவரும் கட்டாயப்படுத்தி  தாழ் நிலையில்  கொண்டு சேர்க்க  முடியாது. தன்  எண்ணங்களைப்  பண்படுத்தி  சிறகை  விரித்து  சிகரங்களை  அடையலாம்.தீயவற்றைப்  பற்றாமல்  உறுதியுடன்  அவற்றின்  பிடியை  உதறி, நன்மையைக்  கடைப்பிடித்து, குறுகிய எண்ணங்களை விட்டொழித்து  தன்  எண்ண  உலகை  பரந்து  விரிந்ததாக  மாற்றி  குளுமையான இதமான காற்றின் இடையே வானில் பறக்கலாம்..உங்கள் எண்ணங்களை குறுகிய எண்ணங்கள், எதிர்மறை சிந்தனைக்குள் பூட்டிவைத்து, உங்களையே நீங்கள் தாழ்மைபடுத்தி, அவஸ்தைப்படவேண்டாம், உங்கள் எண்ணங்கள் சிறகடித்து விண்ணில் பறக்கட்டும், பரிவு, அன்பு, இரக்கம், கருனை, நட்பு இப்படியான விரிந்த விசாலாமான வானில் பறக்கவிடுங்கள்,,, தொடரும் சிந்தனை சிதறலில் உங்கள் அன்பன் பேசாலைதாஸ்

மனம் என்னும் குரங்கு!

மனம் என்னும் குரங்கு 
                                                                   சென்ற பதிவிலே என் சிந்தனை சிதறலில், பக்குவமான மனநிலையா னது இயல்பான வாழ்க்கைக்கு அவசியமா னது என்று பதிவு செய்திரு ந்தேன், தொடரும் என்  சிந்தனை சிதறலில், மனம் என்றால் என்ன என்று, நீங்களும் நானும் சேர்ந்தே சிந்திப்போம் என்று சிந்திக்கதோன்றுகி ன்றது. மனம் என்பது எண்ணங்களின் முர ண்பட்ட ஓர் குவியல் என்பது எனது எண்ணம். எண்ணங்கள் அதுவும் கடந்து போன காலங்களில் இருந்து, மனதில் பதிவாகிய பதிவுகளே எண்ணங்களாய் தோன்றுகி ன்றது. கடந்தகாலங்களின் செயல் தொகு ப்பே மனம்! மனம் என்பது எண்ணங்களின் தொகுப்பு என்று மகான் ரமணர் கூறுவார். எங்கே எண்ணங்கள் தோன்றுகின்றனவோ, எங்கே அவை தொடங்குகின்ற னவோ, அங்கே உள்ள ஒன்றையே நாம் மனம் என்கிறோம். மனம் என்பது தனியே ஒன்று இருப்பதில்லை அது எண்ண ங்களையே சார்ந்துதிருக்கி றது. நான் என்ற எண்ணத்தையே முதன்மை யாய்க் கொண்டது. அகத்தில் ஆன்மாவையும் , புறத்தில் உலகத்தையும் அது கொண்டிருக்கிறது. அது தனித்திருப்பத்தில்லை அதற்கெண தனி யாக ஒரு இடம் கிடையாது.
                                                              மனம் அது அங்கே பாயும் இங்கே தாவும் ஒரு குரங்கைப்போல, புதியதை பசுமை என நினைக்கும், பின்னர் பழயதை திரும்பி பார்த்து ஏங்கவைக்கும். முரண்பட்ட இந்த மனதின் போக்கிற்கு அதை விட்டுவிட்டால், நம் வாழ்வு துன்பகேணி போல மாறிவிடும். மனம் ஒரு குரங்கு மனித மனம் ஒரு குரங்கு அதை ஆடவிட்டால், தப்பி ஓடவிட்டால் நம்மை பாவத்தில் தள்ளிவிடும், நம்மை துண்பத்தில், ஏற்றிவிடும், ஏனெனில் மனம்  என்ற குரங்கு,ஆசை என்ற குதிரையில் சவாரி செய்ய ஆசைப்படுகிறது. எனவேதான் ஞானிகள் ஆசைகளை அடக்கி, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, சும்மா இருக்கும்படி அடிக்கடி சொல்கின்றார்கள்.மனதை வசப்படுத்திவிட்டால் துன்பமும் இல்லை துயரமும் இல்லை. ஆசையை விடவேண்டும். சொல்லற்று செயல்லற்று சும்மாயிருக்கும் நிலையை அடையவேண்டும். தியானத்தின் மூலமே மனதை வசப்படுத்த முடியும். அதனால் தான் சும்மாயிரு என்கிறது பல மகான்களின் நூல்கள். சும்மா இருப்பது என்பதே தவம் அதை வள்ளல் பெருமான் கெஞ்சுவதை பாருங்கள்
இன்று வருமோ? நாளை வருமோ?
அல்லது மற்று என்றுதான் வருமோ?
துன்று மல வெம்மாயை அற்று
வெளிக்கு உள் வெளி கடந்து
சும்மா இருக்கும் சுகம்.
அதையே பத்தரகிரியார் சும்மா இருப்பதை நினைத்து இப்படி ஏங்குகிறார்.
ஆங்காரம் உள்ளடக்கி ஐம்புலனை சுட்டறுத்து
தூங்காமல் தூங்கி சுகம் பெறுவது எக்காலம்
                                                                                          ஐபுலன்களை அடக்கி மனதை கட்டுப்படுத்தல் அவசியமாகின்றது. அப்படி செய்யாவிட்டால் மனித வாழ்வே அவலத்தில்தான் முடியும்.“வாழ்க்கை வெறுத்து விட்டது. வாழ்வ தில் எந்தப் பயனும் தெரியவில்லை. எதுவும் மாறும் என்ற நம்பிக்கை இல்லை. எந்தப் பிடிமானமும் தெரியவில்லை. சாவதைப் பற்றி யோசி க்கிறேன்.” இப்படி எண்ணுவோர் எண்ணிக்கை பெருகிவருவது கவலை அளிக்கிறது. வாழ்வில் நம்பிக்கை இழந்து, பிடிமானம் தெரியாமல், ஒரு விளிம்பு நிலையில் மக்கள் யோசிப்பது பெருகிவரும் நுகர்வுக் கலாச்சா ரத்தின் பின்விளைவு என்றும் சொல்லலாம். பொருட்களின் மதிப்பு உய ர்ந்தும் மனிதர்களின் மதிப்பு குறைந்தும் ஒரு அசுர வேகத்தில் பொருட் குவிப்பில் மக்கள் ஓடுவதில் முதலில் நசுங்கிப்போவது மனித உறவு களே. இல்லாமையில் வாழும் மக்கள் கூட்டங்கள் மரணத்தை யோசிப்ப தில்லை. சாலையில் தூங்கும் மனிதர்கள் கூட நாளையைப் பற்றிய நம்பி க்கையில்தான் ஆழ்ந்து உறங்குகிறார்கள். பொருள் வசதியும் தனிமை யும் கொண்டோர்தான் அதிகம் மரணம் பற்றி யோசிக்கிறார்கள். அதற்கு காரனம் பொருள் ஆசை பண ஆசை, ஆசைகளை அறுத்தெறி, பற்றுக பற்றற்று!
                                      மனதின் எண்ணப்படி வாழ்ந்தால் இறுதியில் வாழ்வின் மீது வெறுப்பும் சலிப்பும் தான் மிஞ்சும்! “நான் வாழ்ந்து யாருக்கு என்ன லாபம்?” என்று கேட்போர் உண்டு. வேலை, குடும்பப் பொறுப்புகள் முடிந்துவிட்டால் அடுத்து என்ன செய்ய என்று தெரியாத பல பெரியவர்களைப் பார்க்கிறோம். எந்த வயதிலும் வாழ்க்கை அசதியாகவும் அர்த்தமில்லாததாகவும் தோன்றலாம்.

ஆனால் மனித வாழ்க்கை எவ்வளவு மகத்தானது? பல லட்சம் ஆண்டுகள் பரிணாம வளர்ச்சியில் நமக்குக் கிடைத்த அற்புத வாய்ப்பு. நம் உடலும் மனமும் கொண்டுள்ள சக்தி தான் மனித இனத்தை இந்த உலகத்தின் தலைமையாக ஆக்கி உள்ளது.

நம்மால் என்ன செய்ய முடியாது? மனம் நினைக்கின்ற அனைத்தையும் செய்து முடிக்க வல்லவர்கள் நாம்.

‘‘என்னவெல்லாம் இல்லை என்னிடம்’’ என்று பட்டியல் இடுவதற்குப் பதில் ‘‘என்னவெல்லாம் என்னிடம் இருக்கிறது’’ என்று பட்டியல் போட்டால் அது வாழ்க்கையின் கண்ணோட்டத்தையே மாற்றிவிடும்.

உங்கள் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் கொடுக்க ஒரு வழி ஒன்றை நான் இங்கு சொல்ல ஆசைப்படுகின்றேன். கொடுக்கும் மன எண்ணங்களை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள் . உங்களால் பிறருக்கு என்னவெல்லாம் செய்ய முடியும் என்று யோசியுங்கள். கொடுப்பது தான் மன நலத்தைக் காக்கும் பெருமருந்து. நிலாமதி என்னும் வலைப்பூங்காவில் நான் எழுதிய கதை இங்கு ஞாபகத்துக்கு வருகின்றது. 
செல்வம் மிகுந்த ஒரு பெண், மனநல மருத்துவரைத் தேடிச் சென்றார். தன் வாழ்வு மகிழ்வற்றதாக மாறி விட்டதென மருத்துவரிடம் கூறிய அப்பெண், மகிழ் வைக் கண்டடையும் வழிகளை அறிய விரும்பினார். தன் அலுவலகத் தைக் கூட்டி, சுத்தம் செய்துவந்த பெண்ணை, மனநல மருத்துவர் அழைத் தார். அப்பெண் வந்ததும், மருத்துவர், செல்வம் மிகுந்த பெண்ணிடம், "இவர் பெயர் மரியா. இவர் தன் வாழ்வில் மகிழ்வை எவ்விதம் கண்டடைந்தார் என்பதைச் சொல்வார். தயவு செய்து கேளுங்கள்" என்று கூறினார்.

மரியா, அருகிலிருந்த ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்து, பேசத் துவங்கினார்: "என்னுடைய கணவர் மலேரியா நோயினால் இறந்தார். மூன்று மாதங்கள் சென்று, என் ஒரே மகன் ஒரு கார் விபத்தில் இறந்தார். எனக்கென யாருமி ல்லை, எதுவுமில்லை என்று உணர்ந்தேன். உண்ணவோ, உறங்கவோ முடிய வில்லை. தற்கொலை செய்துகொள்ளும் எண்ணம் அவ்வப்போது எழுந்தது. ஒருநாள் நான் வேலை முடிந்து வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது, ஒரு குட்டிப் பூனை தெருவில் என்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்தது. வெளியே அதிகக் குளிராய் இருந்ததால், அந்தப் பூனையை வீட்டிற்குள் வர அனுமதித்தேன். பாலை ஒரு தட்டில் ஊற்றி, அதற்கு முன் வைத்தேன். அதை முற்றிலும் குடித்து முடித்த பூனைக் குட்டி, என் கால்களில் தன் உடலைத் தேய்த்தது. அதைக் கண்டு, நான் சிரித்தேன். அப்போதுதான் உணர்ந்தேன், நான் சிரித்து பல நாட்கள் ஆகிவிட் டன என்பதை... அவ்வேளையில், எனக்குள் ஓர் எண்ணம் உதித்தது. இந்தக் குட்டிப்பூனைக்கு நான் செய்த உதவி, இதுவரை என்னிடமிருந்து காணாமற் போயிருந்த புன்னகையை மீண்டும் கொணர்ந்ததே, இதேபோல், மற்றவர்க ளுக்கு உதவிகள் செய்தால், நான் தொலைத்துவிட்ட மகிழ்வை மீண்டும் கண்டடைய முடியுமே என்று சிந்தித்தேன்.

                                                                           அடுத்தநாள் காலை, கொஞ்சம் பலகாரம் செய்து, என் வீட்டுக்கு அருகில் பல நாட்களாய் படுத்த படுக்கையாய் இருந்த ஒருவருக்கு அதை எடுத்துச் சென்றேன். கண்களில் கண்ணீர் வழிய, அவர் தந்த புன்னகை, என்னை மீண்டும் மகிழ்வில் நிறைத்தது. ஒவ்வொரு நாளும் யாரா வது ஒருவருக்கு ஏதாவது ஒரு வகையில் உதவிகள் செய்யத் துவங்கினேன். அவர்களிடம் நான் கண்ட மகிழ்ச்சி, என்னையும் பற்றிக்கொண்டது. இன்று, என்னைவிட, மகிழ்வோடு உறங்கச் செல்லும் ஒருவர் இருப்பாரா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை" என்று மரியா பேசி முடித்தார்.

மரியாவின் கதையைக் கேட்ட செல்வம் மிகுந்த பெண், கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்தபடி, மரியாவின் கைகளைப் பற்றி, நன்றி சொன்னார். மருத்துவருக்கும் நன்றி சொல்லிவிட்டு, புன்னகையோடு அவ்விடம் விட்டுச் சென்றார். நீ எவ்வளவு மகிழ்வாய் இருக்கிறாய் என்பது வாழ்வின் அழகை நிர்ணயிக்கப் போவதில்லை; உன்னால் மற்றவர்கள் எவ்வளவு மகிழ்வாய் உள்ளனர் என்பதே வாழ்வின் அழகைக் காட்டும் அளவுகோல். 

என்ன‌ கொடுக்கலாம்? என்னிடம் ஒன்றுமே இல்லையே என நீங்கள் நினைக்கின்றீர்களா? ஒவ்வொருவரிடமும் கொடுக்க நிறைய உள்ளது. பெரிதாகப் பணம் இருக்க வேண்டும் என்று அவசியமே இல்லை.

பார்வையற்றவருக்குப் படித்துக் காட்டுங்கள். உங்கள் பணியாளர் குழந்தைகளுக்குப் பாடம் எடுங்கள். உறுப்பு தானம் செய்யலாம். நீங்கள் பயன்படுத்தாத பல பொருட்களை நல்ல நிலையில் இல்லாதவருக்குக் கொடுக்கலாம். ஆலயத்தைச் சுத்தப்படுத்தலாம். முதியோர் இல்லத்தில் சென்று அவர்களுடன் அன்பு பாராட்ட. தேர்வுப் பணம் கட்ட முடியாதவருக்குப் பணம் கட்டலாம். மனம் சோர்ந்தவர்களிடம் உற்சாக வார்த்தைகள் பேசலாம். ஆலோசனை சொல்லலாம்.

வசதி உள்ளவர்கள் சேவை மனப்பான்மை கொண்டவர்களுக்கு நிறைய செய்யலாம். கொடுப்பது என்பது தான் முக்கியம். யாருக்கு எதைக் கொடுப்பது என்பது அவரவர் தேர்வுகள்.

கொடுப்பது துக்க நிலையை மாற்றும். துக்கம் சுய நலமான உணர்வு. எனக்கு இது இல்லையே என்ற சுய பரிதாபம் தரும் சோகம் தான் துக்கத்தில் பிரதான பகுதி. தன் மேலுள்ள சிந்தனையை மாற்றப் பிறருக்கு உதவ ஆரம்பியுங்கள். துக்கம் விலகும். புதிய நம்பிக்கைகள் பிறக்கும். பல பிடிமானங்கள் வாழ்க்கையில் உள்ளது தெரியும்.

சொந்த வாழ்வில் சோகங்கள் இல்லாதவர்கள் யார்? ஆனால் பிறரின் சோகத்தைத் துடைக்கத் துணிகையில் சொந்த சோகம் இடம் தெரியாமல் போகும்.

எல்லா உலகத் தலைவர்களும் இதை உணர்ந்தவர்கள் தான். டால்ஸ்டாய் மோசமான தாம்பத்திய வாழ்க்கையை அனுபவித்தவர். ஆனால் இலக்கியம் அவரை இளைப்பாற்றியது. தேசத்துக்கே பிதாவான காந்திஜியின் புதல்வர் ஹரிலால். அவருக்கும் காந்திக்கும் ஒரே மோதலும் முரண்பாடும்தான். ஆனால் தேசப்பணி காந்திஜியைச் சோகத்தில் ஆழ்ந்து விடாமல் பார்த்துக் கொண்டது. மனதில் எழும் சலிப்பு தன்மையை, அவலத்தை துடைக்க மனதின் போக்கை மாற்றி அமைக்க நமது மனதில் தோன்றும் எண்ணங்களை அர்த்தமுள்ளவைகளாக மாற்றி வெற்றி காணவேண்டுமென்றல் மனம் என்ற குரங்கை அடக்கவேண்டும்   தொடரும் சிந்தனை சிதறல்கள்  பேசாலைதாஸ்

                            

பக்குவமான மன நிலை!

பக்குவமான மன நிலை!
சென்ற பதிவிலே, என் சிந்தனை சிதறலாக, இயல்பான மன நிலை பற்றி, விபரித்திருதேன், இயல்பான நிலை வாழ்வில் தோன்றுவதற்கு பக்குவ மான மன நிலை வேண்டும். பக்குவமான நிலையா? அது எது என்று தெரியவில்லையா? பக்குவமான நிலை என்பது ஏற்றுக்கொள்ள தயா ராக இருக்கும் நிலை என்று பொருள் கொள்ளலாமா? ஆம் அது சரி என்று எனக்கு தெரிகின்றது. சிறுமி ஒருத்தி வயதுக்கு வந்துவிட்டாள், பக்குவ ப்பட்டுவிட்டாள் என்று நாம் சொல்லிக்கொள்வதில்லையா! அதாவது ஒரு குழந்தையை அடைவதற்கான தயார் நிலையில், உடல் வந்துவிட்டது என்றுதானே அர்த்தம்! அதுபோலத்தான் இயல்பான வாழ்கை வாழ, அத ற்கு  ஏற்ற மனப்பக்குவம் தேவை. மனப்பக்குவம் அடைவதற்கு மாபெரும் ஞானியாக, அறிவியல் மேதைகளாக இருக்கவேண்டிய அவசியமில்லை. பைபிள்  சொல்கி ன்றது, ஞானிகளும் விவேகிகளும், வெட்கித்துப்போக,  பாமரருக்கும், ஏழைகளுக்கும் ஞானத்தை இறைவன் கொடுத்தார் என்று. இயேசு ஒரு ஏழையாக அவதரித்தார். முகம்மது நபி, படிப்பறிவில்லதவர். கண்ணன் ஆடுமேய்த்தவர் இப்படியாக அவதாரமாக வந்தரெல்லாம் சராசரி மனிதனாக பிறந்துள்ளார்கள்.
                                                                 ஞானம் பெற்ற பலரும் ஆலயங்களிலோ, வழிபாட்டு தலங்களிலோ அன்றாடம் தொழும் பக்திமான்களாக இரு ந்ததே இல்லை. ஆடு மேய்ப்பவன், துணி துவைப்பவன்,விறகு உடைப்ப வன், வேடன் என்று சாதாரண மட்டங்களில் இருந்தவர்களே நாளடைவில் பரம ஞானிக ளாக  பரிணமித்துள்ளனர். எதறக்காக இப்படி நடக்கி ன்றது? உண்மை இது தான். இயற்கையானது புறச்சூழ் நிலையை பார்ப்பதில்லை. அது உள்மன வெளியை பார்க்கின்றது. மனமானது வெறூமையாக இருக்கவேண்டும். எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு நமது மனமானது வெறுமையாகின்றதோ அவ்வள வுக்கவ‌வளவு ஞானம் நிரம்ப சந்தர்ப்பம் உண்டு.
                                                                               நிறைவானது வரவேண்டுமெனில் குறைவானது நம்மை விட்டு அகழவேண்டும். ஆலயம் செல்வோர்கள், அல்லது குருக்கள் உள்ள குடும்பங்களில், பெருமிதம் நிரம்பி இருப்பதை நாம் அவதானிக்கமுடியும். இதுவும் ஒருவித அகம்பாவம் தானே! தினம் தோறும், ஆலயம் செல்பவர்கள், அல்லது சபைக்கூட்டங்களுக்கு செல்பவ ர்களை நீங்கள் அவதானித்தால் அவர்கள் இறைபக்தி உள்ளவர்கள் என்பது உண்மையே ஆனாலும் தாங்கள் இறைவனுக்கு நெருக்கமானவ ர்கள், தூயவர்கள் என்ற எண்ணப்பெருமிதம் இவர்களிடம் இருக்கின்றது. சமூகத்தில் தரமற்ற வேலை செய்து, பிழைப்பவர்கள் தாழ்மை உள்ளவ ர்களாக உள்ளத்தில் செருக்கற்றவர்களாக இருப்பதினால் ஞானப்பழ த்தின் சுவையை அனுபவிக்கும் சந்தர்ப்பம் இவர்களுக்கு கிடைக்கி ன்றது.
                                                   சூஃபி தத்துவத்தில் இதற்கொரு கதை உண்டு. திருடன் ஒருவன், ஞானியின் குகைக்குள் எதாவது கிடைக்குமா என்று திருடச்சென்றான். கும் இருட்டில் குகைக்குள், எதையோ தேடும்போது, குகைக்குள் இருந்த ஞானி, யாரது என்ன தேடுகின்றாய் . எனக்கு சொன்னால் நானும் சேர்ந்து தேடுவேன் என்றார். திருடனோ வெலவெ ளுத்து போனான். நான் திருடன் என்று சொல்ல, ஞானியோ திருடுவதற்கு இங்கு என்ன இருக்கின்றது வேண்டுமானால் என்போர்வை இருக்கி ன்றது எடுத்து செல் என்று, போர்வையை அவனிடம் எறிந்தார் அந்த ஞானி, திருடனோ ஆளைவிட்டால் போதுமென்று அதை எடுத்துக்கொ ண்டு, ஓடிவிட்டான். பின்னர் பிறிதொரு சந்தர்ப்பத்தில் அந்த திருடன், மாளிகை ஒன்றில் திருடும்போது வசமாக மாட்டிக்கொண்டான். நீதி மன்றில் திருடன் நிறுத்தப்பட்டபோது, நீதிபதி உனக்கு தெரிந்த யாரா வது உன்னை சரிரப்பிணையில் எடுக்க இருக்கின்றார்களா எனக்கே ட்டார். திருடனுக்கு யார் வருவார் உதவி செய்ய, ஆனாலும் சட்டென்று திருடனுக்கு குகையில் இருந்த ஞானியின் நினைவு வரவே, அவன் ஞானியின் பெயரைச்சொல்ல, ஞானியும் நீதிமன்றம் வரவழைக்க ப்பட்டு, திருடனை அழைத்துப்போக, நீதிபதி ஞானிக்கு கட்டளை இட்டார்.
                                                                              திருடனை விடுவித்த ஞானியோ தன் வழியே போனார், திருடனும் அந்த ஞானியை பின் தொடர்ந்தான். உன க்கு என்ன வேண்டும், ஏன் என்னை பின் தொடர்கின்றாய் என ஞானி கேட்க,  இனி என்னால் உங்களை விட்டு பிரியமுடியாது!என்றான் திரு டன், சரி வா போகலாம் ஆனால் எனக்கு கிடைப்பதை உனக்கு தருகி ன்றேன். ஆனால் அது நீ திருடும் பொருளாக இருக்காது, கண்ணுக்கு புலப்படாத பொருளாக இருக்கும் என்றார். திருடன் சொன்னான் நீங்கள் சொல்லும் அந்த கண்ணுக்கு புலப்படாத ஏதோ ஒன்றை என்னால் உண ரமுடியும், ஏனெனில் என் உள்மனதில் நீங்கள் கோபுரமாக உயர்ந்து நிற்கின்றீர்கள். நீங்கள் தரும் அந்த பொருளை நானும் சுவைக்க ஆசி க்கின்றேன் என்றான் அதுமுதல் திருடன் அவரது சீடானாகி ஞானம் பெற்றான்.
                                                      இதில் இருந்து நீங்கள் என்ன விளங்கிக்கொள்கி ன்றீர்கள்? திருட வந்த திருடனின் மனதில், ஞானியை தன் உள்ளத்தில் உயர்ந்த இடத்தில் வைக்கும் மனப்பக்குவம் அவனுக்கு ஏற்பட்டதை ஞானி உணர்ந்து, அந்த திருடனுக்கு ஞானம் மிகடைக்கும் என்ற எண்ண த்தில் சீடனாக ஏற்றுக்கொள்கின்றார். நகை பணம் என்று திருடி வந்த திருடன், ஞானப்பொருளை, மெய்ப்பொருளை கண்டுணரும் பக்கியம் பெற்றவனாகின்றான். மெய் அனுபவத்தையும்  மனத்திருப்தியும் நாம் அடையவேண்டுமாயின் முதலில் நமது வாழ்வு இயல்பானதாக இருக்க வேண்டும், அந்த இயல்பு நிலைக்கு மனம் பக்குவப்படவேண்டும். மனதை பக்குவப்படுத்தும் வழிகளை நாம் தான் கண்டு உணரவேண்டும்,,,,,, இன்னும்  தொடரும் என் சிந்தனை சிதறல்கள்,,,, அன்புடன் பேசாலைதாஸ்

இயல்பாக வாழ்வை கழிப்பது எப்படி?

இயல்பாக வாழ்வை கழிப்பது எப்படி?  பேசாலைதாஸ்
வாழ்வில் எந்த மன உளைச்சல் இன்றியும், திருப்தியாக வாழவேண்டுமா? எனக்கு தெரிந்த ஒரே ஒரு வழிதான் இருக்கின்றது. அதுதான் இயல்பாக இருப்பது!  பேருந்தில் அல்லது ரெயில் பயணத்தில், பயணம் செய்யும்போது, பக்கவாட்டில் பார்த்தால், மரங்கள் கட்டிடங்கள் பின்னோக்கி ஓடுவதை உணர்கின்றோம். உண்மையில் அவை நகரவில்லை,  இயல்பாக அதே இடத்தில் நிற்கின்றன.   நாம் தான் நகர்ந்துகொண்டிருக்கின்றோம். அதுபோலத்தான் வாழ்க்கை எண்ணும் பயணத்தில், நாம்  இயல்பாக இருப்பதில்லை. எனவேதான் நமக்கு எல்லாமே வினோதமாக தெரிகின்றன. வினோதமாக எண்ணுகின்றோம். அதற்கு காரனம் நாம் இயல்பாக இல்லாமல், எண்ணற்ற முரண்பாடுகள், நம்மை சூழ அதற்குள் வாழ்க்கைக்கான போராட்டத்தில் சிக்குப்பட்டு கிடக்கின்றோம். எது எப்படி இருக்கின்றதோ! அதை அப்படியே  நமது மனம் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும், அதுதான் இயல்பு நிலை, வேறுவிதமாக சொல்லப்போனால், அதுவே யதார்த்தம் உண்மை நிலை!  பிரச்சனை என்னவென்றால் இயல்பு நிலையை, யதார்த்த நிலையை. உண்மையை, மெய்ப்பொருளை, நமது மனம் ஏற்றுக்கொள்ள தயங்குகின்றது. அதற்கு காரணம், நமது மனதின் மையைப்பொருளில் நான் என்ற சுயம் ஒட்டிக்கிடக்கின்றது. இந்த நான் என்பது நமது மனதில் இருக்கும் வரை, அந்த நான் என்பது ஒவ்வொன்றையும் தனக்கு விரும்பியபடியே கற்பனை செய்யும்.  ஆனல் நியமான உண்மை, மெய்ப்பொருள் அந்த கற்பனைக்கு முரணாக அமைகின்றது. என்வே தான் சிக்கல் ஆரம்பிக்கின்றன. 
                                           இதற்கு நான், அன்றாட வாழ்வில் இருந்து பல உதாரணங்களை காட்ட முடியும். நமக்கு பிடித்தமான நபர்கள் இருப்பார்கள், அம்மா,அப்பா, சகோதரங்கள், உற்ற நண்பர்கள், மனைவி, பிள்ளைகள், காதலன், காதலி இப்படிப்பட்டவர்களுடன் நாம் நெருங்கி பழகுகின்றோம். அவர்களுடன் தான் நமது வாழ்க்கை நகர்கின்றது. அவர்கள் பலவீனமானவர்கள், குறைபாடு உள்ளவர்கள். அதேவேளை அவர்களிடம் பலமான பக்கங்களும் உண்டு, அதுதான் இயல்பு, ஆனால் நாம் என்ன நினைக்கின்றோம். அவர்களின் பலத்தை,அவர்களின் நன்மையான பண்புகளை மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டு, அவர்களிடம் இருந்து நன்மைகளை மட்டுமே மனம் கற்பனை பண்ணுகின்றது. அவர்களின் பல்வீனமான பண்புகளினால் வரும் எதிர்மறையான விளைவுகளை நாம் ஏற்றுகொள்ள தயங்குகின்றோம். மறுவலத்தில் சொன்னால், பலவீனத்தோடு ஏற்றுக்கொள்ள, உறவை ஒத்துக்கொள்ள மனம் இடம் கொடுப்பதில்லை. இது இயல்பு நிலைக்கு மாறானது ஆகும்.
                                          இயல்பான வாழ்கை என்பது இருப்பதை அதாவது இயல்பாக இருப்பதை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வது, மனம் கற்பனை பண்ணும் ஆசைகளை, கனவுகளை வாழ்க்கை மீது ஏற்றிவிட்டு. அந்த கனவுகளும் கற்பனைகளும் நடக்காது போனால் மனம் வேதனைப்படும். அதற்காக கனவு காணவேண்டாம் , எதற்கும் ஆசைப்படாதே என்று நான் வாதாடவரவில்லை. ஆசைகள், கற்பனைகள் வாழ்வில் ஒட்டிக்கொள்ளாமல், தாமரையிலை தண்ணிபோல ஒட்டியும் ஒட்டாமலும் நமது ஆசைகளை வைத்துக்கொள்ளவேண்டும். ஆசைகள் நிறைவேறினால் நல்லதுதான், ஆனந்தம் தான் அதேவேளை அத்தனை ஆசைகளும் நிறைவேறுமா என்ன? வாழ்க்கை என்னும் ஆற்று பயணத்தில் புத்தர் சொல்லவது போல,  ஆற்றில் இழுபட்டு செல்லும் ம்ரக்கட்டை போல, வாழ்கையையை நக‌ர்த்தினால் வாழ்க்கை நரக‌மாக தெரியாது. இயல்புக்கு மாறாக ஆசைப்பட்டு கற்பனை பண்ணி வாழ்ந்தால் வாழ்வே மாயமாகவே இருக்கும். பிறப்பதற்கும் இறப்பதற்கும் நடுவிலே மனம் பெரிய பெரிய கனவுகாணும் அத்தனையும் ஈடேறுமா? என்வே இயல்பாக வாழ்வை நகர்த்துவோம்!
தொடரும்,,,

எனக்குள் நான்!

எனக்குள் நான்!  பேசாலைதாஸ்

எனக்குள்,  என்னை அறியாமல், எழுந்த எத்த னையோ கேள்விகள்? அத்தனைக்கும் என்னால் விடை காணமுடியவில்லை. விடை காணும் அள வுக்கு அறிவோ ஞானமோ என்னிடம் இல்லை. அப்படி இருக்குமோ இல்லை இப்படி இருக்குமோ என்று நான் ஊகித்து, அனுமானித்துக்கொ ண்ட விடயங்கள் சரியோ பிழையோ நான் அறியேன். எண்ணங்களை அலையவிட்டிருக்கின்றேன். அது தன்பாட்டில் மரங்களோடு, மலைக ளோடு காற்றின் அதிர்வுகளோடு, கடல் அலைகளின் தாலாட்டில், தென்ற லின் வருடலில் முட்டி மோதி, திரும்பவும் என்னிடம் வருகின்றன. அவை எல்லாம் எதையோ எனக்கு சொல்கின்றன, அதனை கிரகித்துக்கொ ள்ளும் பக்குவமோ ஞான ப்பார்வையோ என்னிடம் இல்லை. உள்மன உணர்வுகள் என்னவோ எனக்குள் ஒரு மன‌ உழைச்சலை ஏற்படுத்துகின்றது. 
                               வயது அறுபதுகளுக்குள் அனுமதி இன்றி நுழைகின்றது. வாழ்வில் இன்னும் இருப்பது ஒன்றிரண்டு பத்துக்கள்! சிலவேளை அத ற்கும் அவகாசம் இல்லாமல் வாழ்வு முடிந்துவிடக்கூடும்! எதனையும் சாதித்ததில்லை, யாருக்கும் பயண்பட வாழ்ந்ததில்லை. சராசரி மனித ர்கள் போல, அன்றாட வாழ்க்கைப்போராட்டத்தில் காலங்கள் கரைந்தோ டிவிட்டன. திரும்பிப்பார்த்தால் வாழ்வில் சந்தித்த மன‌மகிழ்ச்சியான நாட்கள் எதுவும் இல்லாதது போல இருக்கின்றது, மாயையின் பிம்பங்க ளைப்போல,,,,
                                 ஏக்கங்கள்,ஏமாற்றங்கள், வஞ்சகங்கள், நிராகரிப்புகள், தோல்விகள், சலிப்புகள் இப்படி சங்கிலி கோர்வை போல வாழ்வில் ஒரு தொடர்கதையாக,,,, நல்ல மனிதர்களை,, நல்ல இதயங்களை,, கருணை உள்ளங்களை, பாசப்பிணைப்புகளை வாழ்க்கையில் தொலைத்துவி ட்டோமோ என்ற இனம் புரியா ஐயம் மேலிடுகின்றது. வாழ்வை திரும்ப தொடங்கவும் முடியாது, வாலிபமும், வசந்தமும் இனி வருவதில்லை, கடந்தவை கடந்தவைதான்!
                                                             இனி இருக்கும் காலங்களை எப்படி வாழ்ந்து கழிப்பது? அதுவே எனக்குள் எழும் கேள்விப்பிரவாகம்! ஏழைகளுக்கு
உதவி செய்து வாழ்ந்து கழிக்கலாம், செல்வம் அதற்கு வேண்டுமே! அன்போடு வாழ்ந்து பார்க்காலம் என்றால் அன்பை பகலில் விளக்கு வைத்து தேடவேண்டிய நிலை! வேறு என்னதான் செய்து வாழ்ந்து மன த்திருப்தி அடையாலாம், எல்லாவறையும் விட்டொழித்து இயல்பாக இருப்பதுவே மெய்ப்பொருள் தேட்லுக்கு வழியாக எனக்கு தெரிகின்றது!
இயல்பாக இருப்பது எப்படி? அதுவே ஒரு தேடல்தான்,,,,,,தொடரும்   பேசாலைதாஸ்