உலகில் ஏன் இவ்வளவு ஏமாற்றம்?

 உலகில் ஏன் இவ்வளவு ஏமாற்றம்?

ஏனென்றால் எதிர்பார்ப்பு அதிகம். எதிர்பார்த்து ஏமாற்றம் ஏற்படும். எதிர்பார்க்காதே, விரக்தியும் இருக்காது. விரக்தி என்பது ஒரு துணை தயாரிப்பு: நீங்கள் எவ்வளவு அதிகமாக எதிர்பார்க்கிறீர்களோ, அவ்வளவு அதிகமாக உங்கள் சொந்த விரக்தியை உருவாக்குகிறீர்கள். எனவே விரக்தி உண்மையில் பிரச்சனை அல்ல, அது விளைவு. எதிர்பார்ப்புதான் பிரச்சனை.

விரக்தி என்பது எதிர்பார்ப்பைப் பின்பற்றும் ஒரு நிழல் மட்டுமே. ஒரு கணம் கூட எதிர்பார்க்காமல் இருந்தால், எதிர்பார்ப்பு இல்லாத மனநிலையில் இருந்தால், அது எளிது. நீங்கள் கேள்வி கேட்டால் பதில் வரும்; ஒரு பூர்த்தி உள்ளது. ஆனால் நீங்கள் ஏதேனும் எதிர்பார்ப்புடன் கேட்டால் பதிலில் விரக்தியடைவீர்கள்.

நாம் செய்யும் அனைத்தையும் எதிர்பார்ப்புடன் செய்கிறோம். நான் யாரையாவது காதலித்தால், என்னை அறியாமலேயே ஒரு எதிர்பார்ப்பு உள்ளே நுழைகிறது. நான் பதிலுக்கு அன்பை எதிர்பார்க்க ஆரம்பிக்கிறேன். நான் இன்னும் காதலிக்கவில்லை, நான் இன்னும் காதலாக வளரவில்லை, ஆனால் எதிர்பார்ப்பு வந்துவிட்டது, இப்போது அது முழுவதையும் அழிக்கும். உலகில் உள்ள எல்லாவற்றையும் விட காதல் அதிக விரக்தியை உருவாக்குகிறது, ஏனெனில், அன்புடன், நீங்கள் எதிர்பார்ப்பின் கற்பனாவாதத்தில் இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் இன்னும் பயணத்தில் கூட இல்லை, ஏற்கனவே வீடு திரும்புவதைப் பற்றி சிந்திக்க ஆரம்பித்துவிட்டீர்கள்.

நீங்கள் அன்பை எவ்வளவு அதிகமாக எதிர்பார்க்கிறீர்களோ, அவ்வளவுக்கவ்வளவு காதல் உங்களிடம் திரும்புவது கடினமாக இருக்கும். நீங்கள் ஒருவரிடம் அன்பை எதிர்பார்த்தால் மற்றவர் அதை அடிமையாக உணர்வார்; அது அவருக்கு ஒரு கடமையாக இருக்கும், அவர் செய்ய வேண்டிய ஒன்று. மேலும் காதல் ஒரு கடமையாக இருக்கும்போது அது யாரையும் நிறைவேற்ற முடியாது, ஏனென்றால் அன்பு ஒரு கடமையாக இறந்துவிட்டது.

 காதல் விளையாட்டாக மட்டுமே இருக்க முடியும், கடமை அல்ல. அன்பு என்பது சுதந்திரம் மேலும் கடமை என்பது அடிமைத்தனம், ஒருவர் சுமக்க வேண்டிய பெரும் சுமை. நீங்கள் எதையாவது எடுத்துச் செல்ல வேண்டியிருக்கும் போது, ​​அதன் அழகு இழக்கப்படுகிறது. புத்துணர்ச்சி, கவிதை, அனைத்தும் தொலைந்துவிட்டன, மற்றொன்று அது இறந்த ஒன்று மட்டுமே கொடுக்கப்பட்டதாக உடனடியாக உணரும். எதிர்பார்ப்புடன் அன்பு செலுத்துங்கள், நீங்கள் அன்பைக் கொன்றீர்கள். இது கருச்சிதைவு - உங்கள் காதல் இறந்த குழந்தையாக இருக்கும். அப்போது விரக்தி ஏற்படும்.

 பேரம் பேசுவது போல் விளையாடுவது போல் அன்பு இல்லை, அதிலிருந்து நீங்கள் வெளியேற விரும்பும் ஒன்று இருப்பதால் அல்ல. மாறாக, மற்றவரை ஒரு பொருட்டாகவே நேசிக்கவும். நீங்கள் நேசித்த கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துங்கள், அது திருப்பி அனுப்பப்பட்டதா இல்லையா என்பதை மறந்துவிடுங்கள்.

அதிலிருந்து பேரம் பேசாதீர்கள், நீங்கள் ஒருபோதும் விரக்தியடைய மாட்டீர்கள்; உங்கள் வாழ்க்கை அன்பால் நிரப்பப்படும். காதல் முழுவதுமாக மலர்ந்தவுடன் ஆனந்தம், பரவசம் இருக்கும்.